Een wintervertelling

Nu ik bijna ingesneeuwd ben, komen herinneringen aan onze (vele!)winterse ontberingen in Sermur naar boven. Speciaal de winter van 1999-2000 toen we de GRANDE TEMPÈTE maar net overleefden. Overigens zonder het echt te beseffen. Het was toen niet zozeer de sneeuw als wel de enorme storm die Frankrijk toen helemaal plat legde, grotendeels letterlijk.

Van Drop Box

Eerste kerstdag waren we in een recordtijd aangekomen in Les Valettes: er waren nauwelijks Fransen op de weg en Nederlanders gaan misschien wel op wintersport, maar voorbij Parijs is dan niet de goede route. Tweede kerstdag -misschien de dag daarna, daar wil ik van af zijn- deden we de inkopen voor de rest van de week, zodat we er niet teveel uit zouden hoeven met de auto. Er heerste een wat vreemde opgewonden stemming in Auzances, maar daaraan hebben we toen geen aandacht besteed. De kaarsen waren vrijwel uitverkocht, lastig want het licht was al een paar keer uitgevallen en zonder kunstlicht is het dan echt zwart. 's Avonds begon het steeds meer te waaien, het licht viel weer uit, de telefoon deed het niet. Allemaal(nog steeds) heel normaal: allo, c ést la France Frankrijk, èh. De Franse radio is aan ons nog steeds niet besteed en och onze tegelkachel deed het prima. Gewoon op tijd naar bed en een extra deken erover.
Volgens Gerrit heeft het 's nachts flink gestormd, hij deed geen oog dicht. Ik heb heerlijk geslapen (Gerrit waakt) en 's morgens werden we verrast op een prachtig sneeuwlandschap om ons heen. Tijd voor een fikse winterwandeling. De berg op en bovenlangs via de gebroeders Ballet terug. Prachtig, een cadeautje dat je er zo maar bij krijgt bij zo'n huis: ongerepte natuur, door niemand verstoorde sneeuwvelden. We kwamen een omgewaaide boom tegen ergens bovenop de berg en even later sprak buurboer Gerard ons aan: we begrepen dat hij vroeg hoe het met ons ging... (meestal begrijpen we hem nauwelijks en doen we een groffe gok over het onderwerp van gesprek: het weer, de koeien, veel verder komen we niet) "Mais très bien, éh. Nous aimons la neige beaucoup..." of iets van gelijke strekking was ons antwoord. Daarop volgde een heel verhaal... niks van begrepen.
Lekker gegeten, in de sneeuw gespeeld, boekje gelezen, weer gegeten, telefoon geprobeerd, weer niks en naar bed. Een paar dagen was dat het ritme. Tot ik het toch wat op m'n heupen kreeg. Ik had ons mam beloofd regelmatig te bellen (we hadden nu niet voor niks zo'n mobiele telefoon) en dat lukte alsmaar niet. Dan maar naar Auzances: bellen bij la Post of de Lotto....
En terwijl we de D988 opdraaiden, ontvouwde zich voor ons een ander landschap: omgevallen bomen, doorgezaagde bomen, telefoonpalen schots en scheef en de telefoondraden daar doorheen gedrapeerd, weggewaaide daken, dakpannen overal... Half Frankrijk overhoop gewaaid en wij zaten ondertussen lekker in ons huisje! Geen wonder dat buurboer Gerard naar ons welzijn informeerde!